Cuando los momentos nos obligan
a distanciarnos, el corazón
sigue latiendo en el tic tac de la espera;
Vuelvo para compartir amistad, respeto y cariño.
Besiños,
Rosa María
Fotocomposición: Rosa María Milleiro
Este premio forma parte también de vosotros,
dado que hemos compartido emociones y poesía.
Un besiño, lleno de cariño desde mi Galicia
madre de bruma,
sol
y
esperanza.
Emprendin o meu amor
no voo de aves dormidas
latexa en min o corazón que ama
no céfiro poñente de brisas crebradas...
Conxugo tantas desdechas
na anáfora do sentir...
que se berro ao silencio,
respónndeme sempre
o teu nome...
Infausto o percibir aínda inhumada
na profundidade do consolo...
Busco o teu amor
na inercia da decadencia
e pérdome voando
nas ás do silencio.
Emprendí mi amor
en el vuelo de aves dormidas.
late en mí, el corazón que ama
en el céfiro poniente de brisas quebradas…
Conjugo tantas desdicha
en la anáfora del sentir…
que si grito al silencio
me responde siempre tu nombre…
Infausto el percibir, aun inhumada
en la profundidad del consuelo…
Busco tu amor
en la inercia de la decadencia
y me pierdo volando
en las alas del silencio
.
|
No quiero la somnolencia profunda
y
prolongada en mis labios,
donde la sonrisa no rubrique mis arrugas.
No quiero mis labios yermos sin besos.
No quiero que mis palabras se desvanezcan en la tráquea
no
hallando el susurro para decir
“ te amo”.
¡No quiero, no quiero, no quiero, no quiero, no quiero no quererte,
porque si no te quiero!...
muero.
Sube conmigo a mi barco
atravesaremos el océano de la amistad
asidos del sentimiento…
Una vez la marejada nos azogue
retaremos a la marea brava
izando nuestros remos
mirando al cielo…
Sube conmigo a mi barco…
calienta tus manos frías al son
de la esperanza…
Sube conmigo a mi barco, juntos navegaremos
aun sin remos, sin mar y sin barco…
Solos
tú y yo.
Fotocomposición: Rosa María Milleiro
Que el nuevo año brote ternura
en la cepa de las uvas más dulces;
comprensión, amor, sonrisas, manos
abiertas para acariciar, envolviendo
en la parra del corazón el latido de agradecimiento
para dar gracias a Dios
y
en la
nueva vendimia...
recolectar las uvas
macerando nuevo vino
de
hermandad.
Foto composición: Rosa María Milleiro
Quise ser muñeco de nieve
aun sabiendo que el frío me hiere…
Quise esbozar la sonrisa extraviada en corazones
de hielo….
Quise llorar cuando tú sollozabas,
Pero el sol ya había asomado
derritiendo mi ánimo
y
susurrando en mi oído; “mañana posará un rayo de sol
en tu esfera”
Quise ser muñeco de nieve,
aun sabiendo
que
el
frío
me
hiere.
Mis queridos amigos: Esta vez me acerco a vosotros para invitaros el próximo 14 de diciembre a las 21:30h (hora actual Europea) a sintonizar www.tvferrol.es mi programa de “Salud y Vida” el cual dirijo y presento desde hace 16 años.
Salud y Vida, se basa en la medicina preventiva, y cada martes se comentan temas de salud con grandes galenos. Esta alternativa, me ha dado la oportunidad de estar más cerca de las personas y así comprender mejor, que cada día somos más necesarios unos y otros, sin distinción de color, ni económico, ya que si en algo nos parecemos todos; es que nacemos y morimos siendo nuestra piel del cualquier color y que la vida tampoco la pueden comprar los que gozan de tantas riquezas.
Me hace ilusión, aun sabiendo que estáis en la lejanía, habrá alguna fuerza de magnetismo que me traiga esa esencia vuestra y me inspire acrecentar mi labor mediática.
Os quiero y os espero.
Biquiños llenos de ilusión. Dios mediante nos veremos
Rosa María
NOTA: El programa se emite en directo, y si desean hacer algún comentario, o simplemente saludarme, pueden llamar al teléfono; 981.36.99.13
Me engalané de amarillo
alumbrando la soledad confusa .
Una vez más, la bombilla
apagó el recurso escondido…
En la penumbra supe ver
mi reflejo brillante
atemperando el color gris de mis noches.
Me vestí de amarillo
Y,
brillé en todas mis sombras.
Foto: Rosa María Milleiro
Me propongo todos los días subir un peldaño…
En cada amanecer me agasajo esperanzas
me abrazo, me beso
Y
te digo al oído;
“Te amo en cada porción
que me ofrece la vida”…
Hoy;
regalo rezos, esperanzas
Y
la sonrisa depositada en mis labios…
Hoy, desde mi proyecto y casi en la cima
os
sigo
amando.
Foto: Rosa María Milleiro
Mi poema más emotivo,
es el amor que profeso a los animales.
Hoy quiero pedir ese poquito de tiempo
para demostrar que son un aporte sólido
de enseñanza constante del AMOR.
Si sabemos amarlos y respetarlos,
cualquier paso de cariño ya lo hemos aprendido.
Mi cariño para ellos y para los que saben amarles.
Foto : Rosa María Milleiro (Orballo durmiento )